disegnare

DISEGNARE 

Indicativo presente  diséngo (diséngó), disénghi, diségna, se disénga/se diségna, disignàte (disignaté [disińńaté]), diséngheno/ diségneno/ono (disénghénó/diségneno/ónó [diséńńénó]).

Imperfetto  la E protonica passa ad I disignàvo, disignàvi, disignàva, se disignàva, disignàvi, disignàveno/ono (disignavénó/ ónó [disińńavénó]).

Passato remoto il gruppo NS passa ad NZ disénzi, disegnàsti, disénze (disénzé), se disénze, disegnasti, disenzèno/ono (disénzénó).

Futuro  disegnarò, disegnarè, disignarà, se disignarà, disignaréte (disegnarété [diséńńarété]), disignaràno.

Congiuntivo presente e imperativo  disénga, disénga, disénga, se disénga, disegnàte/disignàte, diséngheno/ono.

Imperfetto  la E  protonica passa ad  I  disignàssi, disignàssi, disignàsse (disignàssé [disińńassé]), se disignàsse, disignàssi, disignàsseno/ono (disignassénó/ónó [disińńassénó]).

Condizionale  presente disegnarèbbi, disegnarésti, disegnarèbbe (diségnarèbbé  [diséńńarèbbé]), se disegnarèbbe, disegnarésti, diegnarèbbeno/ono (diségnarèbbénó/ónó [diséńńarèbbénó]).

Participio passato  disénto (diséntó).

Infinito  disegnàre (diségnaré [diséńńaré]).