emergere

EMERGERE   in alcuni modi,  tempi e persone sostituisce la seconda E protonica con la I.

Indicativo presente  emèrgo (émèrgó), emèrgi, emèrge (émèrgé), s’emèrge, emergéte/emirgìte (émérgété), emèrgheno/ono (émèrghénó/ónó).

Imperfetto  emirgìvo (émirgivó), emirgìvi, emirgìva, s’emirgìva, emirgìvi, emirgìveno/ono (émirgivénó/ónó).

Passato remoto  emergètti (émérgètti), emergésti/emirgìsti, emergètte, (émérgètté),  s’emergètte, emergésti/emirgìsti, (émérgésti), emergètteno/ono (émèrgètténó/ónó).

Futuro    emergiarò  (émérgiarò), emergiarè,  emergiarà, s’emergiarà, emergiaréte (émérgiarété), emergiaràno (émérgiaranó).

Congiuntivo presente e imperativo  emèrga, emèrga, emèrga, s’emèrga, emergéte/emirgìte, emèrgheno/ono.

Imperfetto  emirgìssi, emirgìssi, emirgìsse (émirgissé), s’emirgìsse, emirgìssi, emirgìsseno/ono (émirgissénó/ónó).

Condizionale presente emergiarèbbi (émérgiarèbbi), emergiarésti (émérgiarésti), emergiarèbbe (émérgiarèbbé), s’emergiarèbbe, emergiarésti (émérgiarésti), emergiarèbbeno/ono (émérgiarèbbénó/ónó).

Participio passato  non usato sostituito da vinùto a gàlla.

Infinito  emèrgere (émèrgéré).